وبلاگ رسول صالح جزی

جوانی سر در گریبان در سرمای اول صبح تهران در حال پیاده رفتن بود. معمولا گوشه اتوبان جای خوبی برای قدم زدن نیست اما او داشت قدم میزد. نگاهش به زمین دوخته شده بود و قدمهایش را میشمرد گویی اصلا روبرو را نمیدید. جوان دیگری در ایستگاه اتوبوس نشسته بود و منتظر که اتوبوس بیاید و او را که خستگی از چشمانش از چهرهاش بیرون میزد به محل کار ببرد. هدفون در گوشش بود و آهنگ گوش میداد. کاری به اطراف نداشت. اصلا برایش مهم نبود پیرمردی خمیده روبرویش ایستاده است. صندلی به دست آورده بود و دوست نداشت آن را از دست ب...

ادامه مطلب